Page 251

- ( ۲۱۰ ) - بیست میل مسافه را پیموده اند . مهاجران برای طعام خوردن و استراحت کردن یکقدری آرام کردند . بعد از نیمساعت باز براه افتادند . هم راه میزدند وهم هر نقطهٔ ساحلر ابدقت از نظر میگذرانیدند . هر چیزیکه بنظر ناب و پانقروف میدرآمد همان دویده آنرا ملاحظه و تدقیق میکردند . اما در هیچ طرف هیچ اثری از کشتی فضا زده نشان نمی یافتند . اگر کدام کشتی در بنظر فها می آمد و یا می شکست چنانچه صندوق تابساحل رسیده يك تخته پاره يا يك علامهٔ دیگر نیز پیدا میشد اما آن اثر و علامه کجا ست ! بعد از دو ساعت ره پیمائی در کنار ساحل باب يك لیمان یعنی حوض طبیعی دریائی رسیدند که در میان سنگلاخها بيك وضع بسیار لطیفی پنهان شده مانده بود که این حوض نیز مانند حوض آبشار جهت غربی مینمود ولی در بحوض هيچيك نهر آبی نمیریخت . در پشت اینحوض يك بلندی موجود بود که این بلندی بتدریج بلند گردیده در میان جنگل تا بمنظرهٔ وسیعه که نزديك بغربایتهوا و ز است امتداد می یابد. رفقا بر سر همین بلندی برکنار حوض طبیعی دریائی بر آمده یکقدری آرام کردن و طعام خوردنر اقرار دادندمهاجران بسبب ماندگی و ره پیمانی باز بطعام خوردن مجبور گشتند . در جائیکه طعام میخوردند يك جائی بود که از سطح بحر شصت هفتاد قدم بلند يك زمین بلندی بود. و از طرف شرق بحوض طبیعی ، و از طرف غرب بجنگل محاطه بود . از نجاهر طرف مشاهده میشد . مهندس با دوربین بهر سو نظر انداز دقت گردید . هيچيك علامه و نشانی نیافت . ژه ده ئون گفت که : — در جزیره هیچ کس بغیر از مایان موجود نیست لهذا کسی که صندوق یافته گی ما را دعوا کند وجود ندارد . ما هم بکمال آزادی بر استعمال کردن اشیای صندوق حق داریم . هاربر — امادانهٔ ساچمهٔ که از دهن پانقروف برامده آنرا چه کنیم ؟ — این هم مسئله مشکل ! درینباب چه بگوئیم ؟ مهندس — درینباب میگوئیم که پیش از سه ماه يك کشتی در نجا آمده و از طرف همجنسان ما تفنگی انداخته شده، و ساچمهٔ آن بران آهو بره خورده و باز عودت کرده رفته اند.