Page 133

-( ١٠٢ )- بعد از کمی بعضی حیوانات چارپای بسیار تیزدوی دیدند که هاربر آنها را شناخته گفت: - وای قانغورو ! پانقروف - آیا کوشتش خوردنیست ؟ ژه ده ئون - اعلایك مهمانی شکمهاست . بمجردیکه از زبان ژه ده ئون اینسخن برآمد، ناپ و پانقروف در پی قانغوروها بدویدن افتادند . هر قدر که رفقای شان فریاد کردند که گرفته نمیشود ولی آنها گوش نداده بر دویدن دوام نمودند. بعد از چند دقیقه بیهوده مانده و خسته شده پس گشتند. توپ نیز با گرفتن چیزی کامیاب نشده بود . پا نقروف نفسک زده بيك اضطراب مهندس را گفت : - موسیوسیروس بهمه حال تفنگ ساختن لازم است . آیا این ممکن خواهد بود؟ مهندس - بلکه ممکن است اما در اول امر تیروکمان بسازیم بعد ازان برای تفنگ می اندیشیم . پا نقروف - آیا تیروکمان ؟ اوه تیروکمان بچه کار میآید ! آن يك کار بچه بازیست ! ! ژه ده ئون - کبر نکنیم موسیو پانقروف . باروت و تفنگ هنوز از اختراعات دیو زه است . حالاً فکر تیروکمان از صدها عصر پیشتر سلاح یگانه جمعیت بشریه است . زیرا اگرچه آلات ناریه نويك چيزيست اما بکمال تأسف بیان میشود که محاربه ها بسیار قدیمست . پانقروف - حقدارید موسیو سپیله .. من همیشه همچنین سخنان بیفکرانه میگویم. مرا معذور بدانید . ها ربر - ذاتاً گرفتن اینحیوانات نیز بسیار مشکلست . چونکه این قانغوروها بقدر دوازده قسم میباشند که يك رقم آن سرخ و دیگر آن ... پانقروف سخن هاربر را بریده گفت : - هاربر! برای من يك نوع قانغوروست که آنهم رقم خوردنی آنست والسلام .