Page 125

- ( ٩٤ ) - شکر است که همه یکجاهستیم . علی الخصوص که همه ما از سخن شما بیرون نمیرویم. آیا همچنین نیست دوستهای من ! هاربر دستهای مهندس را گرفته گفت : - من همیشه به شما مطیعیم . ناب فریاد بر اورده گفت : - من همیشه برای افندی خود بفدا ساختن جان خود مهیا میباشم . پانقروف - سخن آمد بر من . من میگویم که از برکت علم و فن شما و سعی و کوشش ما این جزیره را در کم وقت مانند یکی از شهرهای بازینت امریکا آباد میکنیم . در بخاشهر ها میسازیم . تلگرافها ریلها بکار می اندازیم ، و بيك حال مملکت بسیار متمدنی در اورده روزی از روزها رفته بحکومته متبوعه خودمان تقدیم میکنیم ! اما يك چیزی میخواهم که ما خود را در نجا فضاز ده نی بلکه مهاجرانی که برای آبادی اینجا آمده باشیم بدانیم. سیروس سمیت ازین سخن پا نقروف خنده خود را منع نتوانست نموده آرزوی پا نقروف به اتفاق آراء قبول کردید . پانقروف گفت : - چون چنینست برخیزید که برویم و بکار و بار خود آغاز نهیم . مهندس - یکقدری به ایستید دوستان! جزیره خود را دیدیم نقشه آنرا گرفتیم. حالا چنان میپندارم که برای خود جزیره ، ونهرها ، و جنگل ، وكپانه ها ، وخليج ها ، ود ماغه های آن يكيك نامی بنهيم . ژه ده ئون -- بسیار خوب میشود . پانقروف - هم بسیار ضرور و لازم چیزیست . زیرا اگر نامهای اطراف معلوم نباشد بهر طرفیکه برویم بچه نام و چه عنوان خواهیم رفت ؟ هاربر -- آیا نام شمیته ها نیز تبدیل خواهد یافت ؟ پائروف -- اگر برأى من باشد نام این مسکن اولین خود را تبدیل ندهیم . سمیت - بلی ، پانقروف درست میگوید ، شمیته بنام خودش باشد .