Page 74

( ٦٥ ) طراوت نثار کلهای غنچه قبا مفروش داشته بود ، وهوای حیات بخش باصفایش از دلهای خون آلود عشاق جگرخون رفع هرگونه اکدار و هموم را لحظه بلحظه اجرا مینمود ؛ انهار باصفایش شفا بخش قلوب هر جگر خون ، وازهار گوناگونش به مجوهر ات قطرات ژاله ها مشحون بود ؛ دانه های شبنم که بر گل سوری افتاده بود ؛ رخسار عرق آلودمحبوب جانستانر ا بنظرها مجسم مینمود . شاخسار اشجار بهم پیوسته مانند عشاق مشتاقیكه ببلای هجران نا بکار مدت مدیدی گرفتار آیند و بعد از هزاران گردش لیل ونهاربوصل همدیگر رسیده باشند یکدیگر را هم چنان در آغوش گرفته بودندوصدا های حزینانه که از تاثر هبوب نسیم سر ایشانر اعارض میشد صوت فریاد و فغان دو عاشق شوریده را بگوشم میرسانید که در هنگام وداع مجبورانه همد یگر از جگر برمیآرند . چه خوش ، چه شیرین عالم تنهائیست ! آیاچه میشدی که درینجا با یاروفا شعارم حسب حالی میکردم ؛ و از نظاره جمال با کمالش کلهای می چیدم ، و در پیش گلزار حسن خدا دادش مانند عندلیب هجران نصیب ناله ها میزدم و شکایت ایام درد انجام جدائی را بیانها میدادم ! . . . من بدین اندیشه مبهوت وحیران . و به سوی اینهمه نقوش متنوعهٔ