Page 43

( ٣٤ ) من يك لوحهٔ اعجاز طبیعت بودم ! مصورم رسام کائنات بود : سحر پر داز ترین رسامان جهان ، و کاملترین نقاشان دوران بتقلید من میکوشید ند ، ولی کارشان بعجز و حیرت منجر میشد . يك صبح وقتی بود ! که هنوز از دم عیسی نفس نسیم سحر کهی حیات تازه عادتم را تجدید ننموده بودم ، و رایحهٔ عنبر ریز روح انگیزم را هنوز به گلشن نشر نکرده بودم كه يك دست جفا پرست و فاشکست ظالمی بر من هجوم نموده بسر انگشت ظلم و جفا ، و پنجه غدارانه ستم نما مرا از گلبن با وفایم بشدت ، و ضجرت تمامی جدا گردانید که از ان شدت بدنم لرزید ، و گلبنم که مرا بخون جگر پر ورده بود از جدائی من همچون صاعقه خورده بر خویش طپید ، بستان سرا از فرقتم ماتم سرای گردید ، گلبن وفا مامنم خاك بر سر باد نمود ، گلشن در حیرتم بخون ماتم نشست ، عندلیبان دلباخته بسوز و فغان صحن چمن را صحرای رستخیز ساختند . لکن چه فایده ! انسانهای ظالم خود پرست بر حال همنوع و همجنس خویش کجامر حمت دارند تا که بر من بیچاره ببخشائید ! آیا نمیپرسید که مرا بجه گناه ، و کدام جفا و اذا از کنار شفقت دتار گلبن مرحمت مأمنم جدا نمودند ؟ بگویم که چرا ! برای کامل ساختن زينت يك چار پنج ساعتى فى خويش ! . . . . .