Page 160

( ١٥١ ) ظلمت توحید خالق وحید بشیوۀ ادبیات طرز جدید. اوه ! اینچه عمیق ظلمت ! آسمان گویا بر رخسار دلارای خویش جالۀ سیاه نازك بافی کشیده که باز هم چهرۀ نور فشانش از ان نمایانست . آه ! اینچه طویل سکونت ! جهان ، گویا از سیاهئی ظلمت شب سرمه در گلو کرده که از هیچ طرف نه صدائیست و نه نوائی ! مگر صدای جانفزای « نهر » که از وسط بیشه زار در جریانست با قوۀ سامعه دلنشینی ها دارد . هبوب هوای نسیمی شاخهای اشجار بهم چسپیدۀ بیشۀ تیره و تار را عه با هم وزیدن گاه گاهی که در اهتزاز میآرد ، طایر قدسئی قوۀ مفکره را آشیان بند عه جنبیدن تفکرات شاخسار صنایع صانع قدیم حکیم میگرداند . در کنار بیشه بپای درخت میشۀ نشسته بودم . نظرم را بسما دوخته، و حرکات موزو نانۀ اجرام سماویه در خشنده را دقت مینمودم . گاه گاه نظرم ابرهای مظلم پاره پارۀ از هم متفرقه را که بنا بر تحريك طبیعت در حرکت بودند تعقیب مینمود ، و از اشکال غریبۀ که از قطع مسافه ایشانرا