Page 60

نباشد بدنیان ازین شیوه راه بیک دین وملت رعایا وشاه رعیت زمال وز سر در گذر بداند شه را به از صد پدر بگوید شه را پدر مهربان بخوشنو دیش از دل وجان روان ز مال وزجان وز روح وروان بشه صرف آرند بی این وآن دعایش نماینـد بهر صبح و شام که بادا جهانش همیشه بکام رعیت چنین شهریار آنچنان که از فرط لطف وکرم هر زمان ز اولاد خود تا رعیت گهی ندیده است فرقی کسی از رهی اگر فرق باشد بود اینقدر که اول رعیت ز بعدش پسر ازین است کز مردم آن دیار که کردند وقت فرنگی فرار به لطف عیان وبه نقد روان طلب کرد جمله به افغانستن که نبوند آشفته در ملک غیر به غربت به کربت ندارند سیر نباشند محتاج مردم به قید بچنگال دشمن نگردند صید نه بینند اندوه ورنج مزید نباشند از ملک ومسکن بعید