Page 346

۳۳۴ چوکذ بست معدوم وصدقیال همه وقت از صدق آرند یاد شب و روز در وحدت کبریا همه صرف حُسن و صدق صفا چو حقداان وحق بین حق جواند مقیمان درگاه آنداورند همه حق بینند وحق کارشان همه حق بود کار وکردارشان چوهستند خود شاهد راه حق نخوانند زان جزره حق سبق ندارند حاجت گواه دگر که هستند خود شاهد حق نگر لا يضيع ما اسْتُحْفِظَ تا و بیسار در جزر کرامات ایشان چو بار امانت بسر برده اند وزان جملگی بار و بر برده اند نه ضایع امانت نه ایشان شود زایشان امانت نگه تا ابد امانت که تابش جمیع جهان خلایق جبال و زمین و زمان هم عجز در عجز آورده پیش نیاورد طاقت به پندار خویش همین مردنای خدای کریم همین باربردند بار عظیم چو دارند تاب امانت چنان نباشد برایشان امانت گران