Page 340

۳۲۸ همه جوربینند و باشند خوش بایشان رسد هر چه از روزگار زخود چون ندارند راهی دگر نه نالان زشدت نه شاد ازین وقار است و عفت در ایشان تمام ز عصمت چو دارند حاصل وقار چو عجلت زشیطان بود بیگمان تأنی نمایند پر از وقار گریزان ز تعجیل و هردم شکور زبیچون بما کو چوسختی اید پیش شکایت بخلق آوریم از خدا ز داور اگر بشنود مهربان به محتاج آریم دست امید بسختی و نرمی ندارند هش پسندند بر خود چو مرضیات او مساوی شمارند نفع و ضرر چو دانند از حق بود نی زغیر ندارند سختی بسختی شمار از ان مطمئن گشته از روزگار بتعجیل رغبت ندارند از آن بآهستگی جمله را یشان شعار زکفران حق گشته از دل نفور دل افگار گردیم و بس سینه ریش بهر کس نمائیم از ان ماجرا بنالیم بر بنده ناتوان ز گفتار مردم بدل بر نوید کافی چهل و یکم