Page 270

۲۵۸ برفت و زتعمیر ویران نمود بدرکات چیزیکه بودش فزود چو گفتند باستید این ماجرا بسی خرمی کرد و بس مرحبا عنایت بسی کرد و کردش دعا شد از وی بسی خستم در رضا بفرمود حضرت امام هدی حسن آنچگر گوش دار ترضی که گاهی نشد سیدالمرسلین بتعمیر جائی بروی زمین گھی خشت ننهاد بر خشت گاه که زان بهر مسکین بود در مراود به آبادیش غبت آرد نه پیش به آب و گلش صرف گردد زرین به آثار وارد شده اینچنین زشش گز چو بالا شود از زمین عمارت بلند آید اندر ہواء ز شش درعه بالا شود بر ملا نداور دہر کلنک آنزمان ندایش بود از سر آسمان که ای آنکه فاسق ترسی در جهان کجا روی آری سوی آسمان مقر تو سطح غبرا بود درون زمین بر تو ما وای بود چرا مانده میل زمین ای لئیم بسوی سما رو کنی از ادیم