Page 254

۲۴۲ بمرگت بود از دل و جان یقین چو مرگت هر دم ترا در کمین فریبش بدانی و دانی مدام که از مرگ بر ماست هر لحظه کام بود عاریت زندگی روان رود جان ز تن بس روان دوان نه بر زندگی اعتماد کنی چرا در اجل راه و زاد کنی چو باشد نه از اعتبار حیات چرا یاد آری تو غیر از ممات چو مرگت بیاد آمد ای نیکخو چرا فکرت آید بجز ذکر هو چو از زندگی دل کنی زاهد بناچار در راه حق جاهدی کسانیکه در راه حق میروند نه چون ما بدنیا بعشرت زیند ز قرب اجل از حیاتند دور ز طول امل نیست ز ایشان خطور ندانند این زندگی را بقاء همه معتقد اینکه آخر فناء بدم اعتباری نه زایشان بود همه زندگی نزدشان یکدمی حیات جهانرا ندانند کام نفس را از ایشان فنا گشت نام از نیت کآن شاه خیل بشر بفرمود روزی باین شهر اندر