Page 243

۲۳۱ بسی رنج و زحمت زایشان کشید به اصحاب هم رنج و زحمت رسید به آخر دعا کرد آنشاه دین بدرگاه حق از دل با یقین که یارب برایشان تو رحمت کن که این بندگان و تو هستی خدا ز جهلاست احوال ایشان تباه وز ایشان ازین جهل گمگشته راه هدایت بایشان تو گردان نصیب که گردند با عقل و دانش قریب همین است حلم ای برادر ببین کند بر دشمن دعا از یقین از ایشان همه رنجها در رسید وزان شاه دین یابد عا ناید حکایت شنیدم که آن ادهم پاک دین بدشتی برآمد بروی زمین سواری در آندشت از لشکری سوی شهر رو داشت از کشوری به او هم چو او را نظر در فتاد بگفتش که بنده خانه زاد بگفتا بلی بنده و بنده ام به این بندگی بس سرافکنده ام بپرسید آن لشکری زانجناب کجا هست آبادی ای عبدخدا