Page 235

۲۲۳ سعادت چوشد با فقیر آشنا بود شاکر و خرم از کبریا از آن است فرمان شاه رسل که فقر است گنجی بے ہمل ندانی که خالیست فقر خدا زگنجینه ہا پر بود فقر ما زفرموده آن شه انبیا خبر داری ای مرد دین صفا کلید بہشت حب فقیر زجّبش نباشی تو گاهی قصیر بروز قیامت بود ہمنشین فقیر خدا با خدا بالیقین نباشد فقیر و توانگر چنان که در حشر افسوس آرد از آن که ای کاش بودمی صابی بیش ز اموال و نیاز حاجات بیش چنین است قول نبی الوریٰ که روز قیامت بگوید خدا کجایست خاصان درگاه من کجا برگزیده خلق وزمن ملایک بپرسند کای کبریا کدامند آن زمره باصفاء بفرماید آن قادر ذوالجلال فقیران که خواهش نکردند بال ز اسلام خود برعطاهای من خوشی داشتند از زمان و زمن