Page 234

۲۲۲ بباطن سه حاست بهر فقیر که ریحان امید بنبات قصیر بود اولش آنکه شاکر بود بدرویشی خویش شادان بود بداند که این صدق از حق عطاست که با اولیاء اینعطا از خداست دوم انکه کاهل نباشد فقیر و گر فقر در چشمش آید حقیر مثل گر بگویم چنین می سزد کسی از حجامت کراهت بود حجامت چو مکروه داند چه عجب چو بیند نه حجام را او طبیب نباشد در این امر خارج فقیر نشد چون بامر فقیر و حقیر بود سومی آنکه از کردگار بود شکوه اندر دل بیقرار ازان سومی فقر باطل شود فضیلت از ین فقر عاطل شود بود لازم هردم برای فقیر که دارد همین در دل و در ضمیر کند آنچه بر بندگان کردگار بود لازم بنده آن فعل و کار مناسب بهر که هر چه داند کند سزاوار هر کس عطائی دهد در اینجا که فرمود فخر بشر همان قسم اول بود با خبر