Page 231

۲۲۱ چوزاہد بیالود چشمی بخواب ندا درشود در جهان خراب که شد فوت آنمرد راه یقین بعالم ندا در رسد اینچنین چنین است احوال پاکان راه چنین اند مصروف یاد آله که یکلحظه تعطیل از ذکرشان بعالم کند مشتہر موتشان ز خود تا بزا هد ببین راه را چه فرقت فرقی را ضیا را ز تو در غفلت از راه خو خبیر ز موت وحیاتت نه نفع و ضریر کسانی که یاد خدا میکنند شب و روز هم پارسا میکنند بعالم بود نام شان آشکار بود خواب شان مرگ اندیشها وَفَرِحًا بِمَا أَصَابَ مِنَ الفَضلِ وَالرَّحْمَةِ شادان است بانچه که رسیده آنرا فضل و رحمت بود خرمی حاصل شان مدام چو از فضل و رحمت بیابند کام خدا خوشنود از ایشان در تمام بیمنست ہر لحظه جستجو اگر اصلاع دیشی آری بیاد رضا و خوشی گشت حاصلش بنهاد بظاهر رفیق این بود مسلیم که آرد نه گاهی بظاهر گله