Page 220

۲۱۰ چه شکری کشید آندماغ از هوا بیابند از آن یاد مولا و بس چه شکر یکه از رفتن هر سوا تازه شد ذکر و فکر خدا چه شکر یکه از رفتن هرنفس جدا معرفت راه آرد سپس چه شکر یکه یکدم بود عالمی چه شکر یکه یکعالمی عالمی چه دم عالمی را از آن برگ ونوا چه دم هر دمش راه راز و نیاز چه دم حاصل عالم دهر و کون چه دم عالم گون راز دوست عون چه دم حاصل زندگی و حیات چه دم جمله عالم از و در امان چه دم معرفت را از و جمله کام چه دم در طریقت از وجمله نام چه دم چون کشد مرد را شش عام بنور و ضیا صبخش آرد سلام چه دم آور د شب برایش بنات نهار و معاشش همه در جهات چه دم جمله روز و شب از بهر او چه دم این دهان و لب از بهر او چه شکری که لب بهر ذکریات از غیب چه روح و روان شادبات چه شکری زبان صرف ذکر خدا کفتار غیرش سوا و جدا