Page 207

١٩٧ بدیدم که زنارش اندر هوست مرا تن بلرزید و جانم بکاست که من داشتم چون امیر نوید شدم زان گرو در هم ناامید مبادا که زنار اندر هوست رخش رو بره در هوا سوی باست مبادا زند برق خیر منم بیدارد این طوق در گردنم ازین پیستم لرزه آمد بتن ازین بیم شد عقل و دانش مین نه هوشم بسرنی قرارم بدل ازین منفعل گشتم و این خجل زخاصان بود اینچنین پیشم اگر چند هستند اندر نعیم کند هرچه اعمال نیکوفزون ز ترس میمند زار و زبون نه چون ما که روز و شبان بد کنیم بطلم و بیداد برخود کنیم نه شرم از خدا و نه ترس از عذاب همه مستعد بهر رنج و عتاب حکایت شنیدم جگر گوشه مرتضی امامیکه بد زین اهل تقی مام الوری زینت العابدین که رونق از وداشت دین متین