Page 189

۱۷۹ بخوانم نماز و ملک در عجب که زین داری ای دون امید طرب چو سودا بیفزود اندر دلم ز سودا بشد پای اندر گلم ہمین شکوه برد به پیر مغان که ای من فدایت بروح و روان مرا عمر ضایع شد اندر جہان نکردم به دل پیچ مهر تبان گر ایستاده ام بهر غیرم مدام نه بهر تبم بود اندر قیام ہمین حالتم بود اندر قعود خجالت ز خاکم همه در سجود نه در قاعده قاعده حاصلم همه بے حضوری بدل واصلم چه حاصل بود بهر من زین نماز که باشد بدل نے ز عجز و نیاز بدل چون نباشد نیاز و خضوع نمازم چه و چیست از آن سرشوع مقرر نماز از برای نیاز نیازم چو نبود چه خوانم نماز چو بشنید آن پیر والا تبار ازین گفته بگریست بس زار زار بفرمود کز هجر انان مدام بود زین ندامت مدام و تمام درین بحر پیوسته باشد غریق وزین آتش عشق هر دم حریق