Page 153

۱۴۳ ملامت همه نفس خود میکنند نه گاهی زما و منی دم زنند بترسند از کار و کردار خویش که مقبول ناید بدرگاه پیش چو دانسته اند عظمت کبریاء شناسند حق را به صدق و صفا ز خود نسبت عاجزی بیشتر همه وقت آرند اندر نظر عمل را ندانند شایان او ندانند قوت به عرفان او نیارند طاعت خود در نظر فزون را شمارند بس مختصر از نیست دایم که عذر آورند چو ذره طلبگار آن خاورند ز نقص عبادات خود معترف بعزلت گه عاجزی معتکف حکایت بپرسید شخصی ز صاحبدلی که دارم بدل عقده مشکلی همه وقت زان دل فگارم بسی وزان فکر با بیقرارم بسی ز هر کس بپرسیدم این ماجرا شنیدم نه حرفی تسلی فزا بفرمود آن سالک راه دین که برگوی مشکل چه داری چنین