Page 68

٤٨ علیٰ فانطق الله المال فقال لا تلعنى بل العن نفسك فاني كنت مسخرا لك وكنت مختارا فالآن لم تترك الظلم لاعتيادك حتى تتسب الهوى والمذنب ففي هذه الحكایة امورا لاول ان الله تعالى انعم على هذا الملك بالملك والجاه والجلال فاعرض عن شکرها ولم يقيد ها به والثاني انه مسه الموت فكان ميئوسا من فضل الله حيث اشتغل باللعن وانسب بدل التوبة والتوجه الى الله تعالى والله يقبل توبة عبده مالم يغرغر روح الا عام ۲ پس باید که مدام از سر عجز و نیاز و سوز و گداز بدرگاه خالق بی نیاز گوید کہ ای کریم کارساز و ای رحیم بنده نواز و ای لطفت شفا بخش هر دل خسته و ای کرمت جبیره بنده هر در دمند دل شکسته وای عنایتت دست گیر شاہ درویش وای رحمتت مرهم دل پُر غم و الم ہر امیر و فقیر دل ریش چون منی ضعیف ناتوان بنده را كخلق الانسان ضعیفا بضعف و ناتوانی نامز د فرمودهٔ کہ الم نخلق کم من ماء مهين فجعلناه فی قرار مكين الى قدر معلوم فقدرنا فنعم القادرون از رحمت نامتناهی برتبت باعزت و حرمت شاہی رسانیدی که از هیچ طرفہ باری بر سر و غباری بر خاطر نیست اللهی عنایتت را در دے والپسین گواه و تکلیمه طيِّبه لا اله الا الله زبان ما را گویا و به سبب انتباه و تدارک عمر تباه من گردان یا علی تو بروز ازل مرا دیدی با ہزاران عیوب بخریدی : تو بفضل آن و من بعیب همان * رد مکن زانکہ خود پسندی ؛ روی انہ سمع شاب عن سری سقطی ره يقول عجبت من ضعیف عصى قویا فقال الشاب ما اردت به فقال ما ضعیف اضعف من ابن آدم ولا قوی اقوى من الله تعالى وقد تعرض ابن آدم مع ضعفه الى معصية الله تعالى فبكى الشاب وقال هل يقبل غريقًا مثلى قال ومن ينقذ الغرقى الا الله تعالى ۱؎ این آیت در رکوع بعد از رکوع اول جز ۷ ۱۲ ه این آیت در سورہ والمرسلات در رکوع آخر جز ۲۹ ۳؎ معنی خوار وضعیف ۱۲ ۴؎ بمعنی صاحب قدر و منزلت ۱۲م *