Page 47

۴۰ الاسود فقال قتل الاسود البارحة قتله رجل مبارک قیل من هو قال فیروز الدیلمی فبشر اصحابه بهلاک الاسود وقبض عمر من الغد واتی خبر قتل العنسى المدينة في آخر شهر ربیع الاول وكان ذالك اول فتح جاء ابابکر رضہ ۷۲، ۷۳ ا و بکمال صفت دلیری و مردانگی و شیری و فرزانگی گردن لشکر بدخواه را بضرب تیغ بیدریغ و طعن سنان جان ستان ۱، نور در بیابان عدم گردانیده اساس تائید دین و ملت را بوجه احسن نهاد و جناب حضرت قدس اللهی جل ذکره از مساعی جمیله منش که د لسّوف یرضی برضا و خشنودی او خبر داده مصداق عنوان اللهی عزاسمه گردیده او را بنام اولوا الفضل والسعة مباهی و مفتخر گردانیده رضی الله عنه و قارن آورده اند که بزرگی را پرسیدند که هر چیزی را ذکات ست و ذکات سلطنت و خلافت چیست گفت که ذکات خلافت و سلطنت رعایت عدالت میان احاد رعایا و افراد برایا نمودن و داد مظلومان و ستم دیدگان و بیچاره گان را دادن ست که کفارة عمل السلطان بقضاء حوائج الاخوان بلی بوده که بیک داد مظلومی که داده اند و بفر یاد بیچاره که رسیده اند از عقوبت عقبی برات نجات یافته اند که من نفس عن اخیه المومن كربة من كرب الدنيا نفس الله تعالى عنه كُربة من كرب الآخرة تنبيه باب فضل القران و هر قدر چشم داشت خدمت که از خلق دارد خدمت و طاعت خالق جل ذکره را بند مه خوبتر و افزون تر شمارد و چون جناب حضرت حق سبحانہ و تعالیٰ از روی حکمت عشرت دارین را دابسته کلفت و مشقت و ذلت کونین را قرین آرام و راحت گردانیده لہٰذا عزت با کلفت و مشقت را بملوک و سلاطین داده کہ البلاء للولا کا اللهب للذهب كما قيل من لم يركب الاهوال- لم ينل الامال وكا اموال روح ۷۸، ۷۹ و ذلت با آرام و راحت را نصیب فقرا و مساکین گردانید که حقت الجنة بالمكاره وحقت النار بالشهوات فرد چه جور ها که کشیدند بلبلان از وی : ہوی ۱ہ یعنی نیزه زدن ۱۲ ته این آیت در آخر سورۃ واللیل جز ۳۰ ۳ہ این آیت در رکوع نصف جز ۱۸ ۵۳ يقال نفس الله * کربتیه ای فرحها ۱۲ ص و فرح بفتحتین یعنی گشایش ۱۱ ه بالضم یعنی انده ۷۱۲ شه یعنی زبانه ۱۲ ن شه یعنی یاران دوستان التقاها چنان