Page 214

١٩٤ وان كنت اسكنت نفسك لغرض فانت خائن ديس لنا حاجة بمن التصقت به احد الرزيلتين او اتصف بكلتى النقيصتين فامره بملازمة حتى يتوب من جنايته وسوئته انتهى كلامه واعلی الله مقامه و چون وزیر بدین آداب و اوصاف آراسته و باخلاق حسنه موصوفه پیراسته باشد پشت پادشاه بدو قوی و بازوی سلطنت بدو محکم باشند چنانکه جناب حضرت حق جل جلاله بالاے حضرت موسی عہ رو زارت هارون عہ منت نهاده فرموده که قد اوتیت سؤلک یا موسیٰ و نیز جل جلاله که سنشد عضدک باخيك ونجعل لكما سلطانا الايه وكان موسى عہ رجلا آدم طوالا كثير الشعر مع صلابته لوكان عليه قميصان لنفذ الشعر منهما وكان اذا غضب يخرج شعر راسه من قلنسوته وربما اشتعلت قلنسوته لشدة غضبه دوم ٣٩٩ ح ٢ - اما حالت کاسم که میان وزیر و سایر رعایا واجبنا د ست نیز همان چهار خصلت را کار باید نمود اول راستی و آن اینکه با رعیت دمشتم بانصاف و معدلت و شفقت زنده گانی کند و پیوسته در بند آبادانی ولایت و آسایش رعیت و غمخواری و تیمار نمودن شان باید بود که تا مملکت بر قرار و ملک بر حال بوده همه جهان خزانه پادشاه گردد نه اینکه از بهر تقرب پادشاه در ملک بدعت مانند که آن نشان دوستداری پادشاه نیست بلکه پادشاه را در معرض دعائے بد رعیت انداختن و نام نیک یا فتن و بد نام ساختن و در عذاب ہائے آخرت و خشم خدائی انداختن است هیچیکی از اہم مہمات و امور معظلات وزیر آن است که از برائے پادشاه لشکر دعائے صالحا ندوز و زیرا که قوت و اعانت لشکر روز که اجنا داند به سپر دعائے لشکر شب است هر تیر دعا که در دل شب از کمین دل شکسته برون آید آن کار کند که هزاران نیز و تبر که از کمان و بازوی دست آید نکند فرد آنچه یک پیره زن کند بسحر ه نکند صد ہزار تیر و تبر ه و پیوسته از بهر دعا در آسایش و تخفیف رعایا ورسانیدن وافزودن ادرارات و وظائف معایش و صدقات پادشاه لے بالفتح بمعنی غم زشت و کار بد ۱۲ ع ۵۲ این آیت در رکوع ۲ بعد از رکوع نصف جزو ١٣ که این آیت در رکوع قبل از رکوع نصف جز ٢٠ كه بسعی گندم گون ۱۲ ع که افروخته می شد بآتش ۱۲ ح کہ بالکسر بمعنی پیوستہ بخشش کردن ۱۲م