Page 20

۱۳ مپسند کین خزانه دهی رایگان بباد * و آنگاه روی بخاک تهی دست و بینوا * و فی الحدیث ان لله ملكا ينادى كل يوم وليلة ابناء الاربعين قد دنا حصاد زرعكم وابناء الستين ماذا قدمتم وما ذا علمتم وابناء السبعين هلموا الى الحساب روح ٢٣٣ ح ٣ * دل زدنیا زود تر گرد و جوانان را خنک * کهنگی از سردی آب ست صارغ کوزه را * وغلب على فضل الصمد يقين الخوف حتى كان يشم من فمه رايحة الكبد المشوى وكان عثمان رض اذا مر على المقبرة بكى حتى يبل لحتيهء ولما حضر الامير يوم الوفات بكى فقيل له فى ذالك فقال ابكى على بعد سفری وقلة زادى وانى اصبحت على مهبط جنة اونار لا ادرى ايهما ياخذنى طبقات آورده اند که روزی مالک دینار رحمة الله الملک الغفار بگورستانی میگذشت دید که جمعی مرده را بخاک میسپرند از غایت هیبت بی متاثر شده بر سر خاک آن مرده چنان گریست که از آب دیده دول خاک قبر آن مرده را گل ساخته غریق بجر حیرت و امواج فکرت گردیده با خود گفت که ای مالک رح غم خویش را ناخورده زودست که سفر دور و دراز و چنین روز جان سوز بے ساز و بر پیش است آه در و ناک از دل صد چاک و ناله و زاری و فریاد و بیقراری بر آورده از درد و خوف بید لجه بادل پر غم و چشم پر نم مینالید و جبین ندامت بخاک مذلت می مالید و اپس بخانه ملک آشیانه بے هوش دیوانه وار و مدهوش و شیدا و سر گرم این سودا آمده از هیبت بے غایت این اندوه انبوه چون کوه بیمار شده بر حال نژند خود زار زار چون ابر بهار از ندامت و شرمساری گردار میگریست که دل مرغ هوا و ماهی دریا از شعله آتش کباب و بنیاد صبر و سکون از سیل سرشگش خراب گشتی بکسانیکه بعیادت ذی سعادتش شرف و فایض گردیده بودند وصیت نمود که بعد از فوت وغسل مسنونه وتكفين وتجهیز رسنی بپای من بر بندید و طنابے بگردن من اندازید و کشان کشان چون سگانم بجوی یار برید و بعد از سپردن خاک گوئید که الهی این بنده شرمنده که از خجالت کثرت معاصی و ذلت سرافگنده گریز پای شرمسار مالک دینار رو گریخته را آورده و برحمت بے غایت و نہایت تو سپرده یم و بعد از تمام وصیت شربت ۱ بضم و تشدید جیم بمعنی عیان دریا و دریای شرف ۱۲ ۲ جمع موج بالفتح بمعنی حرکت ومضطرب کردن و بر آمدن آب ببالا ۱۲ ح