Page 193

۱۷۷ از نفس خود و فرزندان خود گرفته برای رضای تو صرف نمودم و فلان ظالم آن خیر مرا باطل و بنده گان ترا محروم و عاطل و خیر مرا مضمحل میگرداند و بحضرت تو این دلیری مینماید و هر پادشاهی که در احیای خیر گذشته گان سعی نماید جناب حضرت حق سبحانه و تعالی اور اثواب بمثل بانی خیر عطاء فرماید و اگر این مهم دینی را مهمل گذارد و بال آن بذمه پادشاه وقت باشد و نیز پادشاه را باید که حاجبی وقصه داری معتمدی دینداری جهت عرض حال مظلومان و حاجتمندان مقرر نماید که بقصه و پیغام بحضور حضرت عرضه داشته قضای حوائج شان از مهمات و واجبات و غنیمت بزرگ شمرده ساعی و جاهد باشد و نیز حضرات ملوک و سلاطین را لازم که از بهر شد ثلمه و حفظ ثغور که عبارت از سرحدات که میان ملک کفر و اسلام ست امیر شجاع کار آزموده متساف دیده جرار دیندار با حمیت وغیرت را با لشکر وعدت تمام ازنان و تنخواه و اقطاع و جایداد نیکو بحسب دلخواه داده و فرموده که شب و روز نیاسانید و بتاختن و جهاد شاغل بوده فرمان درای جهان آرای صاحب دولت را بسرد چشم گذاشته برای قتال اعدای دین برخاسته که تا ابصار مخالفین از معاینه بریق و لمعان تیغش خیره و قلوب اعداء دین از ادراک آن تنگ و تیره گردد که الملک لمن غلب والسيف لمن قرب واگر محتاج کمک و مدد گردند بلا تطویل فوراً مدد فرستد که تا قوی دست در بشجاعت و دلیری منظور گردیده مساعی شان در استیصال اهل کفر و طغیان و خذلان ذهب الله بنورهم مشکور گردد و هر فتحی که دست دهد خلعت های تازه و خطایا و نعمت های بی اندازه فرستاده بمواعید خوب و بحسب خواهش شان موعود گرداند که یا ایها النبی حرض المؤمنين على القتال که تا بدان میدواری جان فدا کرده در قمع و قهر اعدای دین کوشند و حق الجهاد ان ينوى نصرة الدين بقهر اعداء الله تعالى ببذل النفوس فى رضاه تعالى ويكثر ذكره تعالى ويكف عن ذكر النساء والاولاد والاموال والوطن فهو يقتر فالجهاد بهذا الوجه افضل الاعمال فان البركات له یعنی بستن ۱۲ ه بالضم یعنی رخنه ۱۲ ه ۳ جمع ثغر یعنی سرحد یک دریای ترس اور خند شود ۱۲ ع یعنی اطراف زمین ۱۲ ۵ے بالکسر بمعنی فرو گذاشتن ویاری دمد کردن ۱۲ ۶ه این آیت در رکوع اول جزو اول ۱۲ شه این آیت در رکوع قبلی از رکوع پنجم جزءها کے یعنی خوار گردانیدن قرآنی ۱۲