Page 168

۱۵۲ برداشت تا سر درین امر بنازم دکام که دارم حاصل نسازم تا کام نگیرم یا بدستش آرم طرب کنم و یا عمر عزیز خویش را صرف طلب کنم و در حصول آمال از وصول اهوال اندیشه نباید کرد که دعت نفسك و تعالی اگر دست بدامن مطلوب ساخت فقد فاز فوزاً عظیما و اگر عمر عزیز را درین امر باخت فقد وقع اجره علی الله ذالک تقدیر العزیز العلیم آرے در زلف لیلی شکنجی ست که جز دل مجنون تاب آن ندارد و بر عذار عذرا خطیست که جز جان و امق طلبگاری ندارد و در بے شیرین نمکی ست که سینه فرهاد را خسته و در جعد ایاز حلقه ایست که حلق محمود را بسته و مقصود من آن ست که جان شیرین را بنیه منتش در بازم و خاک تو ده را طوطیا چشم تر خود سازم و من بوفاے وعدہ و قیام عهد خویش عزم جزم نموده ام که عمر عزیز خویش را درین امر بسر برم که اثر احدی الحسنیین برون نخواهد بود اگر دامن مقصود بچنگ آمد فہو المراد والا از لطف وکرمش یار از دست درین کار کن امیدوارم که بدین ناتوانی و زاری و خاک کشی دخواری بوجود ضعیف محنت آسود و رخساره گرد آلود من دیده شاید که ترحم و شفقت نموده از جمله جان نثاران مقبولان و زمره دوستان مخلصان و محبان جان فشان خویشمرده معذورم دارد انتهی. روی ان داود عصر دخل فی محرا به فرأدودة صغيرة فتفكر في خلقها وقال ما يعبأ الله بخلق هذه فانطقها الله تعالى فقالت يا داودد عم اتعجبك نفسك واما علی ما انا والله اذكر الله واشكره اكثر منك على ما اتاك الله روح ٢٩٧٩ یعنے درخت که ندارم قال ابوالعباس رح وهو من كبار مشايخ القوم وعلمائهم كنت اوى الى مسجد فيه شجرة شداة يأوى عليها بلبلان ففقد احدهما صاحبه وبقى الآخر على غصن ثلاثة ايام لا ينزل ليرعى ولا يلتقط من الارض شيئًا فلما كان اخريوم الثالث مر به بلبل اخر فصاح عليه فذكر هاجه فخر من الغصن ميتا فكان عند الشيخ رح اربعين نفرا من التلامذة فخر واموتى عند سماع هذه الحكاية طبقات ومنها انه لو كان للطالب الصادق والمريد الحاذق شيخ يقتدى به وله شان ے این آیت در رکوع بعد از رکوع اربع جود ۲۲ ته این آیت در رکوع ۲ قبل از رکوع ثلث جز ٤ ته این در رکوع اول جز ۲۳ شه که جائے گرفته بودند در ان ۱۲ شه بمعنی شاخ درخت ۱۲ صه بفتح بمعنی سے و مرغول و بالضم خط است و مرغول بروزن تغییر اپنے موئے مجعد ۱۲ پچیده ۱۲