Page 137

۱۲۱ از انبان این گدای بینوا برداشته بر لب گذاشتند منت بزرگ و احسان سترگ بر من ثابت نمودند مهمان بی ایمان گفت غلط مگو و کفران نعمت من مکن اگر تو خدمت کردی من غلامی کرده ام اگر تو احسان نان کردی من منت جان و مال و فرزندان بر تو گذاشته ام میزبان متحیر شده گفت روشن تر فرمائی تا منت ترا بجان قبول کنم گفت بدل عمر بی بدل فرزند و مقصود از خانه و مال آسایش و آرام متعلقان ست و خانه تو خس پوش و نور دیده گان و جگر گوشه گان تو با توابع و لواحق و مال و منال که مدت العمر بهزاران خون جگر بکف آورده بودی با تو دران خانه بودند دران فرصت اگر آتش میزدم همه با تو چون خس و خاشاک طعمه شعله جواله گردیده اثری از تو و آنها باقی نمیماند و اگر تو بالفرض ازان آتش فروزان و خانه سوزان جان بسلامت می بردی باقی عمر تو که بدتر از مرگ توان شمرد در فرقت فرزندان و خانه و مال و منال مانند دود تیره بسیاه بختی میگذشت و من قادر برین کار بودم اما از راه حلال نمکی و پاک نهادی که لازمه مردم شریف و نجیب ست خود را باز داشتم اما خلاف قول خردمندان کردم که گفته اند که هر که فرصت از دست دهد پشیمانی و ندامت برد چون جزای نیکی نیکی بود که هل جزاء الاحسان الا الاحسان تو با من احسان نان کردی من منت مال و جان بر تو گذاشتم اما این همه نتیجه کرم تست که البدء اخو البلیات مرد میزبان از استماع این سخن بی متحیر گردیده بدرگاه اللهی جل جلاله بسجده شکر عافیت خود و آل و عیال و مال و منال پیشانی خود را نورانی ساخته احسان او را قبول کرده که ولا تحسبن الذین یفرحون بما اتو و یحبون ان یحمد و ابما لم این آیه در ربع اول از رکوع ثلث جز ۴ یفعلوا فلا تحسبن هم بمفازة من العذاب ولهم عذاب الیم او را بلطف خدا را مرخص نمود و نیز حضرت ملوک و سلاطین را باید که در محافظت راه ها و بندرها و سرحدها که داقعد والهم له تمیم بمعنی جلیے یافتن چیزی محل حصول شیئی چنانچه ملک اراضی و جاگیر و باغ و زمین و دکان که این هم محل حصول مال وزراند ۱۲ ع ۲ شعلہ جوالہ آن را گویند که چوبی دراز را گرفته هر دو سر آن شعلہ فروخته بسرعت تمام آن را گردانگرد بسره پهلوی خود بگردانند ۱۲ع جز المر بالفتح و کسری میدوا و بمعنی چیزی که بسیار گرددند میباشد ۱۲ ع هله این آیت در سوره الرحمن در رکوع بعد از رکوع نصف جز ۲۷ ه این آیت در رکوع رولع جز ۱۰