Page 588

۵۷۳ رباعی از تو بمکان و لامکان نیست نشان دهم و خرد و عقل زدرکت حیران زین پیش بوصف تو نمی آرم گفت از هست نگرفت زتو گشته عیان مستزاد از طبع خود در شهر کشه خورشید سراپای شود شمع صفت آب قالب تهی از شرم کند ماه جهانتاب زانروی چو اتش زان عارض مهوش ابروی تو از ناوکشد تیغ بخورشید مژگان تو با غمزه کشد دل بیتاب از قوت بازو صیدیه زرکش خال سیه شوخ تو برطرف عذارت رخسار شب افروز تو در طره پرتاب هندو است در آذر ماه است بمشوش چون غنچه دل از غصه درد پسپهر مرجان چون نافه‌ دل از درد زند غوطه بخوناب زان عارض گلگون وز طره سرکش برقلب عزیزان شکنی تیرملاست برسینه عشاق زنی ناوک پرتاب از ناوک مژگان زابروی کمان کش برچهره ال تو بخط تو عجب پر عارض گلگون تو زلف تو خورد تاب چون موی بر اخگر چون دود بر آتش نرگس ز خجالت بزمین دیده بدوزد از شرم شود سرو خرامان بچمن آب زان چشم سیه مست زان قامت دلکش این شعر شب روزه محمود که هستم بسپیم چنین نظم بصد سوز و بصد تاب در منزل شعله با خاطر ماخوش در روز کشانیم زهم پیش جمالش شبها بخیال رخ آن ماه لقا خاب