Page 549

۵۳۴ مرا در نردعشق از بسکه نقش بکار آمد دلم در زلف او چون مهره ششدرک باز آمد ببوی دامن پر خون سرشک دیده ام طرزی بسان قطره باشد که با کوثر شتاب آمد بر روش بیدل در کابل گفته ای غنچه بگلزار رعونت چه نمائی ترسیم برت پوست در د شگفتا بی وامانده تسلیم و فاتحر فروش اشکم بسرافتاده رس العلیابی در پرده قانون محبت زده ام چنگ آهنگ خموشیت درین نغمه سرابی تا وصف کف پای نگارین تو کردم مکتوب زنر گسینی معنی حنایی در دهر فریاد مده روز فراش با ناله کن بخیه لب زخم حیابی از وسعت مشرب بصراح سر کویش چون اشک فریب مکر قم چون حابی ای نفس با دمر او از در رحمت شاید ز میان دور کند گرد جسابی عالم همه از شاه و گدا مجر سوالست یا رب بکجه امید توان کرد گیابی نقش دو جهان در نظرت عکنس نشین است چون آئینه گیر کفن از خویش برای زحمت کش خون بدم از دیده بیدا چون آینه شد دشمنم این سینه صفایی آئینه تقلید تو تحقیق ندارد بال مگسی نیست تر افسر ہمای طرزی تو باین معنی موهوم چه نازی نابمرد تر از بوی گل و رنگ حنایی تتبع بیدل در گرایی گفته سرشک از دامن مژگان شوید کرد پیدا شنید کرد این وادی چولان از جود بردانش خیال نازکنها طبع را هموار میسازد که من با این دل نازک کنم در هم بیخانی بنام نیک اگر خواهی که گردی شهره در عالم بچشم مردمان خود را چو عنقا، هیچ نما اگر خود را نه بینی عالمی در خود عیان بینی جهان مین شود چشمت اگر بر خویش کشا چرا در خود سری هر دم بجیبا دآویز و دماغ مشک کرد از فکر زلفش نیست سودایی هلال