Page 52

غبار کرد تراوامانی مجلت سرشت خاسته از رفت از طبع خنک من سطوفان طهارتها چو شبنم بیچکه از خامه حرف شعر رنگینم که از کرمی معنی آب میگردد عبارتها گلستان همرا تخم چنان در سینه میکارم که از کل زخم دل را میتوان بردن بغارتها دل اهل حسد هکز نبیند روی آسایش شرر در هستی خود میزند از بس شرارتها زبارنگاه عالم گشته نقش جبهه ام طرزی بپادکشته ام از بسکه برگرد زیارتها برطرز بیدل در بحر غم عشق حباب است دل ما تا دیده کنی با بخرابست دل ما پر دود برآید نفس از سینه تنگم بر آتش غم بسکه کبابست دل ما تا چشم کشائی بهارم اثری نیست چون رنگ حنا بار رکابست دل ما تا باده زمیخانه شوق تو چشیدیم چون عکس قدح غرق شرابست دل ما پیچیده ز بس عشق تن لاغر زارم چون زلف پریشو تو بتابست دل ما در بزم وصال تو زبس کر یه گزاریم چون اشک سحرا همرکابست دل ما از ہستی موہومی ما هیچ نپرسید مانند شرار موج سرابست دل ما در محفل خورشید کس افروزہ ہمیت آنجا که توئی ذره حسابست دل ما باشانه میارای سر زلف پریشان در سایه زلف تو بخوابست دل ما طرزمی کند نظم قیش کرم سرشان در پیش سخن بار حجابست دل ما برطرز بیدل باہستی او در چه شمار است دل ما چسنگ ترازوی شرار است دل ما زین صورت خاکی رخ معنی ننمودیم چون آئینہ در زیر غبار است دل ما مالب تبسم نکشودیم ز حسرت پژمرده کل دست بہار است دل ما با سوزنفس ما هیچ نسازد بمرغان محروم تر از شمع مزار است دل ما