Page 50

گر گشاید گره تارخم گیسو را حلقه دام شود شوررم آهو را هر که از وضع تواضع خم گردن دارد پائی چشم که دارد چوخم ابرو را خط سرارازل تا ابد خواند صاف هر که صیقل بکند هراز آینه زانو را صفحه گل ورق ساده نماید بچمن میپرورنگ زشرم تو زبس اندو را در چمن سرزگریبان گل غنچه کشید شد هوائی هوای رخت از بس بو را ترک چشم تو چنان مست شد از باده حسن که کمان برسرخورشید زد از ابرو را دیده اش جن گل بادام سفید است بلی انتظار رخت از بس که کشید آهو را زلف کا کل چو برخسار تو دیدم گفتم بین که خورشید پرستی کند این ہندو را تارپستان بتان بار مکیدن ندهد سیب آبی نتوان چید ازین لیمورا دل طرزی شود از رشک پراز خون جگر بده با دست دگر غشائی مو را جواب صائب ای بگلگشت عذار از شرم رویت لالها پر حسنت خط کشد مه گردخود از هالها دل ز بس بی تاب یادگر می خوی تو شد جای خون از گرگره شد بر لبم تبخالها بر لب داغش زبس یاد نگاهت سرمه ریخت بیصدا از هم شکست ریخت جام دالها دل جیت دنبال ابرویش رود کان سخت است برده تا کوی تغافل شوخی د نبالها در سراغش گرد خود گرد دیبس دیوانگان حلقه زنجیر ها شد شعله جو الهسها نکنه در بر قبای لعل رنگ یار ماست یا برک لاله از شوخی نماید ژالها در نظر خاک گریبانم خیابان گل است بسکه کردم نذر دامان آتشین پرکالها طرزی آخر بند بندم همجو نی سوراخ شد بسکه در دیدم بدل از بیم خویش نالها بر طرز بیدل لال گر چه تنم ساخت جمه سوداها رساند برافقم مدیم از فرود صها