Page 424

ز طرف دامن طرزی چوکلی بوی گلاب آید بسان غنچه گر یکدم کند بر دل نفس تنگش جواب ل همایون پسر ما براه شاه در کابل گفته چشید ایم بکان بسکه لذت ستمش دلم چو طفل گذشت ناوک المشن میان خلق شود سر فراز همچو قلم چو سایه بر که کند سرسایه علمش لبالب است عالم ز کنج احسانش بمرگ هم نشوم نا امید از کرمش ز مهدی دمش دم چه میزنی ایدل دقم گرفت بدم باد تیغ کینه دمش در ان حریم مزن دم ز خربش زاهد که محرمان همه نامحرمانند در حرمش بعیش و عشرت کو نین شادی دو جهان نمیدهد دلم از دست دامن المش چرا چو غنچه بنالد بخود دل از خط او که روی صفحه شود نوبهار از رقمش زبحر خشش او نا امید چون کردم که فیض بحر محیط است کم نمی زنمش ز روی صفحه هستی چو خط برآرم سر بنام من چو کند بر زبان خود قلمش پرس از قدم بی مجبه اش طرزی چو سبزه خضر رون کشیده از قدمش جواب میرزا صائب در کابل گفته آنانکه نظر دوخته بر چشم سیاهش رسر سواد و چون مرغ تا ربنگاهش در چرخ ز خجیلت برخ خورشید شود زرد گر کج شود از ناز بسوطرف کلاهش از بسکه شدم منتظر آن شه خوبان چون جود در بنظرم کرد سپاهش گر پرده زرخ افکن آن ماه دو هفته خورشید شود حلقه بگوش و شبانش زان و بهار همتش راه خزان نیست گز آب بقا شستن چو شبکیه اهش جائی که قدش جلوه کنان بگذر و از راه جا بها همه چون باک نشینند براهش طرزی که چنین پیش تو در خون طپید آن جز عشق رخت هیچ نه بینیم گناهش در جواب مشرب بام گفته