Page 417

٤٠٣ ز بس در سینه خوردم ناوک بیداد مژگانش بجای آه هردم میکشم بیرون ز دل پیکانش ندارد درد دل تسکین اثر شور و فغان من چه سود از ناله و آهی که نبود هیچ تاثیرش چسان خاطر شود ز اشفتگی مجموع چون هردم دلم دیوانه میگردد بیا دزلف زنجیرش ز هجران تو در دارچشم بد دیوانه دارم که از بس مهربانیها کند سیلاب تعمیرش شرار ناله طرزی زند اتش بحر و بر حذر کن از فغان صبحگاه و آه شبگیرش بر روش بیدل در قندهار گفته دلم در خون طپد هردم بیاد چشم فتانش شک سینه دارم ز زخم تیر مژگانش بپای سر و بستان اره گردد شهپر قمر اگر در جلوه اید قامت سر و خرامانش ز بس جوش لطافت غنچه سان سوج خون غلطید تبسم گر بخاطر بگذرد لعل خندانش بنازم آن عزیز مصر خوبی را که از رغبت هزاران یوسف افتاده است بناه در کلش ز گلزار رخش خط انچنان سرزد که از حسرت دل یاقوت خون شد از غبار خط ریحانش چسان کشته کان تیغ نازش خون نگیرد که چشم طمع گریانست بخاک شهیدانش ندارم باکی از کشتن ز تیغش لیک از ان ترسم که خون بسلم آلوده سازد دست دامانش ز چاک پیرهن بویند صافش مبین طرزی مبادا از لطافت آب گردد ناز بنیانش بطرز بیدل در قندهار گفته سیه مست جنونم ساخت چشم سرمه الودش سرم پر شور سودا شد ز لبهای نمک پوش سرا پا دیده شد زخم که تیغ دیگر انداز سبحانث غلبت غیر از رحم دیگر هیچ معدودی نمی آید ز دستم پیش رویش حال دل گفتن که از دورم کند بیهوش لعل خنده الودش خمارم را نیارد بر د حوران بهشت انجا چنین مستی که من دارم ز لبهای می الودش چویم سیل اسا موجها دارد درین بادی جهان گردیست نبود دو زلف عنبر الودش بصد لاف صفا آئینه با رویش مقابل شد بغیر از موج حیرت دیگری از خویش ننمودش بیاد