Page 353

از بسکه رسا هست زد دامن بانت ماخوب و بذار ساده ولی صاف براید دوری میخانه هستی که نه ازجوش این قطره خونی که بنامش شمرد دل ببارد کو نه مرغم در دشت جفا است زین معنی رنگین که تو بر صفحه نوشتی از یاس بگردست مدامان حیا باشد چون آئینه هر دیده که حیران تا باشد ابر بیخودی نعره مستان تواشد گویی ست که سرگشته چوگان تاباشد بگذار که فرمان تو فرمان شما باشد طرزی رگ گل جدول دیوان تواشد جواب شاه شجاع سدوزا کله سرخاک مهمتی جفا شده باشد از بار غم عشق تو کوه از کمر افتاد خون بسته شد در جگر ناذکره خورشید برگوشه ابرو گره از ناز مکن چون شمع بقطع ره شوق توکردم جان نیز دهم در شکن آن خم کاکل اشک مژه ام خشک شد از آه دمادم بینه مه نو بماند بانگشت بامن شده نزدیک ترازجان گرامی طرزی رخش از سبزه خط درت گرفت پیر این سرم چوقبا شده باشدام زین بار گرم پشت دو تاشده شدام گر عقده از زلف تو واشده باشدام گر ناوک ناز توخطا شد شده باشدام پای من اگر ابله پاشد شده باشدام گردل بسر زلف دو تاشد شده باشام گر چشم من صرف هواشد شده باشنام ابروت گرانگشت نما شد شده باشدام گر یار ز اغیار جدا شد شده باشنام بر آئینه زنگ صفا شد شده باشنام درویش بیدل در کابل کشه دل بسته آن زلف دو باشد چه بجا شد در صحن چمن از قد و بالای توامی سرو در بزم تمنای تو از شوق تماشا دیوانه بزنجیر بلا شد چه بجا شد صد فتنه و اشوب بپاشد چه بجاشد آئینه دل روی نما شد چه بجا شد عشق