Page 39

کرد عالم را مسخر خسرو سیارگان همچو شرع دین پناه شاهی عالیجناب مصطفی شاهنشه اوج سریر کل کفی دارد از ما اوحی شاهی مالک رقاب شاه دین ختم النبیین بهر او تعیین زیعت عرش برین دیباجه ام الکتاب واقف رمز حقائق کاشف اسرار حق عالم علم لدنی شافع یوم الحساب گر برد باد صبا بوی ز کویش سوی چین خون شد در رشک ناف غزالان مشک ناب سر زد از بحر دلم در مدحت از معجزه مطلعی بر جسته روشنتر از در خوشاب هر که رخسار عرقناک ترا بیند بخواب تا قیامت جای اشک از دیدگانش ریزد گلاب بر سر پر عزت و تمکین و جاه و برتری انبیا همچون نجومند و تو همچون آفتاب بود الحق ذات پاکت مشتق از انوار حق زان نبودت سایه ای شاه نبوت انتساب در ازل نقاش قدرت از همه پیغمبران کرد نقش عارض ماه نکویت انتخاب گر دو نعلین تو باشد زینت عرش برین خاک درگاه تو باشد توتیای شیخ و شاب شد یکی از معجزاتت انشقاق القمر وز دعای مستجابت در یمن شد فتح باب عنکبوتی از پی دفع کمان مشرکان پرده بست از معجز در غار در محکم حجاب خوابگاه مرقدت چون گشت خاک ای جان پاک گفت عرش از آرزو یا لیتنی کنت تراب هر سحر که خسرو خاور پی کسب شرف سر نهد بر آستانت ای شهی عالیجناب یا شفیع المذنبین یا رحمة للعالمین من سگ کوی توام رو از سگ کویت متاب دوزخ سوزان بود با یاد تو باغ جنان جنت رضوان بود بی روی تو عین عذاب دوری از خاک جنابت شد مرا بئس المصیر طوف خاک آستانت باشدم حسن المآب علت غائی ایجاد جهان یکسر توئی زان سبب خلاق عالم کرد لولاکت خطاب قرب درگاه تو کردستم در د فع الثواب سجده جانگاه تو گردستم کند بهر العقاب یا رسول الله بپا افتاده ام دستم بگیر عاجزم درمانده ام بنما بمن راه صواب یا نجا