Page 35

۳۲ من نخواهم ماند و خواهد ماند از من یادگار پیش تو اے شاہ والا جاہ را لختِ جگر اے جوانِ با سعادت پندِ پیر از دل نیوش کن دعائے مغفرت در حقّ عاصیِ بے ہنر سنّم از ہفتا و بالاشد قوائم شد ضعیف عارضم وجع المفاصل گشت و ہم ضعف البصر گوسیاہی رفت از مویم مگرا ز دل نرفت زانقلاباتِ حیاتم شد نہ بر طبعم اثر از ادائے حقِّ طاعت من سراپا قاصرم لیک امیدِ شفاعت دارم از خیر البشر آنکہ ذاتش تکیہ گاہِ عاصیانِ امّت است بوکہ از لطفش رود این سنگ ہمنگ گہر از حضورِ دل نکردم طاعتی وقتِ شباب آنزمان بگذشت در مستی و غفلت سر بسر