Page 296

کتاب الاقرار بلد شبیام ۲۹۱ که مراد را تغیر میدهد آن طلب کردن از امر کننده وکذا لو قال المشترى اشتريتيا بعائة دينار والمسئلة بحالها كان الجواب في هذه المسئلة والمسالة الاولى سواء الا فی فصل واحد وهو ان في الاولى اذا اخذ الأمر الجارية وادى الالف الى البائع ثم استحلفه المشترى ونحل ياخذ المشترى الجارية من الأمر مجانا يغير شي في القياس وفى الاستحسان ياخذها بما ادى من الالف كان للأمر حق حبسها على المشترى الى ان يؤدى اليه الألف وفي هذه المسئلة ياخذ مجانا بغير شيء قياسا واستحسانا (عالمگيري) و همچنین اگر خونده گفت که خریده ام آن کنیز را بصد دینار و باقی مسئله بر حال خود بود پس حکم در این مسئله و مسئله اول یک برابر است مگر در یک صورت و آن این است که اگر در مسئله اول امر کننده آن کنیز را گرفت و ادا کرد هزار درم را بفروشنده و بعد ازان خرنده از او طلب سوگند را و او منع آورد از سوگند خوردن در صورتی خرنده میگیرد آن کنیز را از امر کننده رایگان بدون هیچ چیزی در قیاس و در استحسان میگیرد آن کنیز را با نچیزی که ادا کرده است آنرا از هزار درم و ثابت میشود امر کننده را حق محبوس نمودن آن کنیز از خردنده تا زمانیکه خرنده اداء کند با و آن هزار درم را در این مسئله میگیرد خرنده آن کینر را رایگان بی هیچ چیزی در قیاس واستحسان هذا واقر بالشراء اما اذا انكر الشراء اصلا فقال الأمر اشتريتها بالف وصدقه البايع كان القول قول البايع والعهدة على الأخر فلو قال البايع انا استخلف المشترى باله نتا ما اشتريتها للأخر له ذلك فان حلف فلاشی علیه وان نكل لزمته العهدة فيؤدى القرير مرجع فيه على الأمر يرجع عليه قبل الاداء وان كان قد اقرانه لا حق له قبل الآمر حين انكر الشراء ذكر فى هذه المسئلة استحلاف البايع للمشترى