Page 292

جلد پنجم ٢٨٧ کتاب الاقرار ما اقر به المشترى اخذ الجارية من مولى القديم واخذ المولى منه بالقيمة و رد المشترى الثمن على المالك القديم وعلى هذا لو وهب من رجل شيا وسلمه ثم اراد الرجوع فقال الموهوب له وهبته من فلان وسلمته اليه او دعيت يؤمر بالتسليم اليه فان كذبه فيما ادعى فالرجوع ماض فان صدقه يومر الواهب بالتسليم اليه كذا لو ادعى انه اخوه او انه عوضه او غيرهما يمنع الرجوع كان له ان يرجع كذا فى التحرير شرح الجامع الكبير (عالمكيرى) و همچنین است کنیز بندی برده شد و بدار حرب و آنرا دار سلمانی بهزار درم خرید و بیرون آورد او را بدار اسلام و صاحب قدیم او آمد تا که او را از خرنده بگیرد به بهای او و خرنده گفت که بخشیده او آن کنیز را بفلان و قبض کرده او را از من بعد از ان امانت نهاده او را نزد من و غائب شده درینصورت قبول نمیشود قول این خرنده و حکم کرده میشود بآن کنیز برای صاحب قدیمیش به بهای او و قباله کرده میشود شاهدان خرنده بآن چیزیکه دعوی کرده و اگر آن شخصیکه اقرار برایش شده حاضر شد و منکر شد از بخشش و امانت نهادن درینصورت بسلامت میماند آن کنیز برای صاحب قدیمش به بهای او و اگر غائب بعد از حاضر شدن دعوی آن چیز را که خریده بآن اقرار کرده بود بگیرد آن کنیز را از صاحب قدیمش و صاحب قدیم از آن غائب آن کنیز را بگیرد بقیمتش خرسند بهای او را بمالکش باز بدهد بنا برین حکم اگر کسی برای مردی چیز را بخشید آن چیز را بوی سپرد بعد ازان اراده کرد که د بخشش خود رجوع کند و آنشخص که برایش بخشش شده گفت که بخشیده ام آن چیز را بفلان و سپردم آنرا بوی و بعد ازان امانت نهاده است آنرا نزد من درینصورت امر کرده میشود بسپردن آنچیز ببخشنده اول پس اگر آن فلان در دعوی کرد او را در دعوای او و گفت که برای من نه بخشیده است پس آن رجوع بخشنده اول نافذ و جاری است