Page 699

جلد سوم ۳۴ کتاب الحواله بر شخص دیگر هزار درم دین حالی بود پس مدیون اول حواله نمود صاحب دین خود را بر مدیون دوم بحواله که مقید بود با نیچیز یکه لازم است بر مدیون دوم صحیح است انحواله ولوان المحتال له اخر المحتال عليه الى سنة لا يكون للمحيل ان يرجع على مديونه بما كان له عليه فلو ان المحتال له بعد التاخير ابرا المحتال عليه عن دين الحوالة كان للمحيل ان يرجع على مديونه بدين حالة (قاضيخان وعالمكيري) واگر حواله کرده شده مهلت داد کسی را که حواله بر او شده تا مدت یکسال نیست حواله کننده را که رجوع دادن کند بر مدیون خود بچیزیکه او را دین بود بر ان مدیون و اگر حواله کرده شده پس از مهلت خلاص کرد محتال علیه را از دین حواله میرسد حواله کننده را که رجوع کند بر مدیون خود بدین خود در حال ولوا دى المحتال عليه دين الحوالة المقيدة بدين عليه من مرض المحيط المالي ديون المحل لا يكون الخصم فيها ( كافي ) و اگر آن کسی که حواله بر او شده ادا نمود دین حواله را که مقید بود بان دینی که لازم بود بر ذمه آن کسیکه حواله بر او شده در مرض حواله کننده بعد از ان حواله کننده مرد و بر او دینهای بسیار بود در بصورت شخص حواله کرده شده خاص ترست از دیگر صاحبان دین او با نیچز یکه قبض نموده ولو كانت الحوالة مقيدة بالوديعة العصب عند المحتال عليه فدفع المحتال عليه للمحتال للمن المحال فرمات صح ولا يسمن شيئا لغرماء المحيل ولم يسلم المحتمائل غرماء المحيل يتبعون المحتال فيأخذون منه حصصهم فان حيل لم يودع الوديعة وادى من مال نفسه لم يكن متبرعا استحسانا (قاضیح او كافي) و اگر حواله مقید بود بمال امانت و یا مال غصب شده که نزد محتال علیه بود باز محتال علیه داد آنزا بحواله شده در مرض حواله کننده بعد از ان حواله کننده مرد صحیح است دادن او و ضامن شی برای