Page 689

کتاب الحواله جلد سوم ۱۳ من غصب او وديعة (عالمكيري) او يحيله على رجل ليس له عليه دين ولا في يده عين (كفايه) و حواله بر دو قسمت مطلق و مقید پس حواله مطلقه آن است که آنرا مطلق بکنند مطلق کردنی و مقید نکنند آنرا بدینکه حواله کننده را بر کسیکه حواله کرده شده و بر او باشند و نه بمال معینکه او را در دست او باشد و اگر چه ویر ا بر او آن دین و آنمال معین با شد یا آنمال معین در دست او باشد مانند مال غصب یا ودیعت یا حواله مطلق آنست که حواله کننده او را بر مردیکه او را بر او دینی نباشد و نه در دست او مال معین با شد فائده حواله مطلق نیز بر دو قسم است ثم المطلقه يضا على نوعين كاله ومؤجله فالحا هي ان يحيل المديون الطالب على رجل بالف حالة فانها تكون على المحال عليه كذلك وليس للمحال عليه ان يرجع على الاصيل قبل الاداء لكن يفعل ما فعلا الكافله عنا فلذا لو غرمان يلازمه واذ احبس ان يحبسه (فتح القدير) بعد از ان بدان که حواله مطلقه نیز بر دو قسم است یکی حالی است و دیگر تا یک مدت ہے پس حواله حالی انیست که دیندار حواله کنند و طلب کننده دین را بر مردی بهزار درم حالی پس بدرستیکه آن هزار درم بران کسیکه حواله کرده شده بر او همچنان حالی میباشد نیست مر آن کسی را که حواله بر او کرده شده که رجوع کند بر اصیل که حواله کننده است پیش از ادا نمودنش ولیکن آن کسیکه حواله بر او کرده شده با او بکند کاریرا که با او کرده شد و پس مر او را است و قتیکه لازم گرفته شود که لازم بگیرد او را واگر بندی کرده شود که بندی کند او را والمطلقة المؤجلة هوان يكون الدين على لا صيل مؤجلا الى سنة فيحيل رجلا على المحال عليه بذلك الاجل فان المال يكون على المحال عليه الى ذلك الاجل (عناية قوم) و حواله مطلقه که تا مدت باشد انیست که دین بر اصیل مهلت باشد تا یکسال مثلا پس حواله دار