Page 678

جلد سوم کتاب الحواله تعالی چنانچه در کفاله گفتیم پس اگر شخصی گفت مردیرا در را که فلانرا بر تو دین است پس تو حواله کن او را بر من هزار درم پس آندیندار گفت که حواله کردم او را بر تو و بعد ازان خبر حواله با انطلب کننده دین رسید و اجازه نمود روا نیست این حواله در قول ابی رحمها الله تعالی مگر رواست باین طریق که قبول کند حواله را مردی برای آن غائب پس موقوف میشود صحیح شدن آن براجازه آنغائب وقتیکه خبر حواله باو برسد ولایشرط حضور المحتال عليه لصحة الحوالة حتى لو احتال على رجل غائب ثم علم الغائب فقبل صحت الحوالة ولا بد في قبولها من الرضاء فلو اكره على قبولها لم تصح (كفايه ورد المحتار) و شرط نیست حضور شخصی که حواله بر او کرده شده برای صحیح شدن حواله پس اگر شخصی حواله نمود بر مرد غائب و بعد ازان خبر شد آن غائب پس قبول نمود حواله را صحیح میشود آن حواله و ناچار ایست در قبول حواله از رضا ر پس اگر جبر کرده شد بر او قبول کردن حواله صحیح نمیشود حواله والظاهران الحوالة قد يكون ابتداء ئها من المحيل وقد يكون من المحتال عليه والاول حالتة وهو فعل اختياري لا يتصور بدون الارادة والرضاء وهو وجه رواية القدري والثاني احتيال يتم بدون ارادة المحيل ورضاء وهو وجه رواية الزيادات ورجح صاحب الهداية ما في الزيادة حيث لم يقم الدليل الاعليه اعناية غاية الحواشي) وظاهر انسبت که ابتداء حواله گاه از جانب حواله کننده میباشد و گاه از جانبهیکه حواله بر او کرده شده و قسم اول آن حواله کردن است و آن فعل اختیاری است بدون اراده و رضا صورت ندارد و همین وجه روایت قدوریست و قسم دوم آن قبول کردن حواله است و آن تمام میشود بدون اراده حواله کننده و رضای او و این وجه روان کتاب زیادات است و ترجیح داده است مصنف کتاب هدایه شریفه قول صاحب کتاب حواله بی حضور محتال علیه صحیح است