Page 661

جلد سوم ۲۴۱ كتاب الكفاله این ضامنی صحیح میشود وضامن در حال گرفته میشود بآن اگرچه در حق اصیل بدون موخر است تا وقت توانگری او بعد از ان قوتیکه ضامن آنغلام ادا نمود رجوع کند بر غلام پس آزادی او بخلاف مالو كان استهلا که للمال معاینا معلوما فانه يؤخذ في الحال فيؤخذ من كسبه ان كان له كسب والاتباع رقبته فيه الا ان يفديه المولى فلو كان كفل بدين الاستهلاك المعاين او بما لزمه بالتجارة باذن المولى ينبغى ان يرجع قبل العتق اذالدی لانه دين غير مؤخرا لى العتق فيطالب السيد بتسليم رقبته او القضاء عنه وهل المعتبر فى هذا الرجوع الامر بالكفالة من العبد او السيد قوى عندى كون المعتبر ا مر السيد لان الرجوع في الحقيقة على السيد قال الطحطاوي رحمه الله تعالو كانت با مر العبد لا يرجع عليه الا بعد العتق فلما حصل الله فيما لا يؤخذ به حالا صح رجوعه عليه بعد العتق ان كان بامره وضمانه فيما يؤخذبه حالا ان كان بامر السيد صح ورجع به حالا و ان كان با مر العبد صح و يرجع عليه بعد العتق كذا يؤخذ من كلامهم فتح ورد المحتار بخلاف آنصورت که اگر غلام هلاک کرد مالی را که ظاهر و معلوم بود که غلام گرفته میشود با نمال در حال پس تاوان گرفته میشود از کسب آن غلام اگر کسب بود او را و اگر نبود خودش فروخته میشود در ان تاوان مگر وقتیکه مولایش فدیه غلام خود بدهد پس اگر کسی ضامن شد از طرف غلام بدین هلاک نمودن غلام چیزیرا که هلاک معلوم بود یا بدینیکه لازم شده بود بر غلام بسبب تجارت باذن مولایش رجوع کند بر غلام پیش از آزادی او زیرا که این دینی که تاخیرش بآزادی غلام کرده میشود پس مولایش خواسته میشود پسپردن آنغلام یا با دانمودن از طرف او آیا معتبر درین رجوع نمودن ضامن بر انغلام امر نمودن بضا منی از جانب غلام است و یا از جانب مولای