Page 639

جلد سوم ٢٢٦ كتاب الكفاله ومن قال لآخر على مائة الى شهر ثم قال المقرله هى حالة القول قول المقر لكونها حالة (عنايه) وکسیکه بگوید مرد دیگر برا اینکه ترا بر ذمه من صد درم دین است تا یکماه و کسیکه اقرار برای او کرده شد بگوید که آنصد درم در حال است پس معتبر قول مدعی است در حال بودن دین و من قال ضمنت لك عن فلان مائة الى شهر وقال المقر له هى حالة فالقول قول الضامن في ظاهر الرواية هدايه وفتح ورد المحتار و اگر شخصی گفت که ضامنت شدم از طرف فلان صد درم را تا یکماه و سیکه اقرار برای او کرده شد گفت که آنصد درم در حال است پس معتبر قول ضامن است با سوگندش در ظاهر روایت والحيلة لمن عليه دين مؤجل في الواقع وخاف الكذب ان انكر الدين او حلوله بالاقرار اى دعوى المقر له انه حال بسبب قرار المقر الدين ان يقول المدعى عليه المدة هو حال ومؤجل فان قال مؤجل حصل المقصود وان قال معجل فينكر ويحلف (فتح القدير ورد المحتار) و کسیکه دین بر او در واقع به مهلت باشد و بترسد از دروغ گوئی خود اگر منکر شود از دین و از در حال شدن دین اگر اقرار کند یعنی بترسد از دعوای مقرله که دین در حال است بسبب اقرار نمودن اقرار کننده دین را پس حیله برای آن مدیون این است که گوید مدعی علیه مردمی را که آیا این دین که تو دعوی میکنی در حال است و یا به مهلت پس مدعی گفت که به مهلت است مقصود حاصل شد و اگر گفت که در حال ست پس او منکر شود حال اینکه صادق میباشد در انکار نمودن خود و قال العيون من عليه دين مؤجل اذا ماله اليه يقبله شي ارجوان لا يكون حانا ان لا يقصد به انواع حقه ( فتح القدير ) و در کتاب عیون مذکور است که کسیکه بر او دین به مهلت باشد وقتیکه سوگند بخورد که نیست فلانرا امروز بر ذمه من چیزی امید دارم که نباشد باکی باین سوگند نمودن او اگر در صدر نکرده