Page 623

جلد سوم ۲۱۰ كتاب الكفالة و در كتاب محرر روایت کرده از امام اعظم رحمه الله تعالی که وقتیکه کسی گفت مر یکدیگر را که من ضامنم نفس فلان را بتوا مروز وقتیکه گذشت این روز پس من خلاص باشم از ضامنی گفته امام ابو حنیفه رح که وقتیکه گذشت آنروز وی خلاص میشود از ضامنی همچنین است در کتاب محيط كفل بمال على رجل على انه متى سلم نفس المطلوب الى الطالب فهو برئ من المال فان اخذ الطالب المال من الضامن قبل ان يدفع الضامن نفس المطلوب الى الطالب رجع ثمران الضامن لوجاء بنفس المطلوب ودفع الى الطالب رجع الضامن على الطالب بالمال الذي دفع اليه كذا في النخبة (عالمگيري) کسی ضامن شد بمالیکه دین بو در ذمه مردی بر این شرط که هر وقت که این ضامن سپرد نفس خصامتی هند و را بطلب کننده حق پس وی خلاص باشد از مال پس طلب کننده حق گرفت آنمال را از ان ضامن پیش از سپردن ضامن نفس خصامتی هنده را با و در صورت ضامن رجوع کند بروی بعد از ان اگر ضامن آمد و نفس ضامتی مهند و را سپرد بطلب کننده حق در صورت ضامن رجوع کند بطلب کننده حق بانال که داده است اور اهمچنین است در کنابین الباب الثالث الضما وهو مشتمل على مسائى باب سوم ثابت است در بیان احکام ضامنی و این باب مشتمل است بر مسایل چند ومن باع ثوبا هو لرجل بطريق الوكالة عنه في بيعه وضمن الوكيل له الثمن عن المشترى او مضار ب ضمن ثمن متاع لرب المال فالضمان باطل (ہداية لان الكفالة التزام المطالبة وهي اليهما فيصير كل واحد منهما ضامنا لنفسه ومفادة ان الوصي والناظر لا يصح ضمانهما