Page 622

جلد سوم ۲۰۹ کتاب الکفاله در روایت شده از امام ابو یوسف که اگر گفت طلب کننده حق بدیون خود وقتیکه بر آم فلان از بندی خانه با وقتیکه آمد فلان از سفر خود پس تو خلاص باشی از دین من پس این خلاصی باطل است و اگر این شخص که حق از و خواسته میشد ضامن بود بهرار در هم از قرا بندی روا میشود این خلاص نمودن همچنین ذکر شده است در کتاب محیط سرخسی و لو قال الكفيل بالنفس انا برئ متى ما راه الطالب ولقيه فهذا جائز ويبرأ اذا راه الطالب ولقيه في موضع يقدر على طلب حقه فيه كذا في محيط السرخسى (عالمگيرى) و اگر ضامن نفس گفت که من خلاص باشم از ضامنی وقتیکه صاحب دین می بینید مکفول را یعنی کسیرا که من ضامن نفس او یا یکجا شود با وی پس این مسلی کردن رو است و او خلاص میشود وقتیکه صاحب دین به بیند او را یا یکجا شود با وی در جائیکه نصاب دین قادر باشد بخواستن حق خود دران جای چنین است در محیط سرخی روی هشار عن ابي يوسف رحمه الله تعالى اذا ضمن مهر امرأة ابنه على ان ان ماتا لا بن اوامرأته قبل ان يبنى بها فهو برئ عن الضمان فالضمان لازم والشرط باطل كذا فى الفصول العمادية ( قاضيخان وعالمكيري) روایت کرده امام هشام رح از امام ابو یوسف رح وقتیکه کسی ضامن شد بهرن پسر خود را بر این شرط که اگر پسر و یا زن پیشتر مرد پیش از آوردن زنان بخانه پس مین اس باشم از ضامنی پس این ضامنی لازم است و آن شرط باطل است همچنین مذکورست در کتاب فصول عمادی وفى المجرد عن حنيفة رحمة الله عليه اذا قال الرجل لغبره انا كفيل لك بنفس هذا اليوم فاذا مضى اليوم فانا برئ قال اذا مضي اليوم فقد برئ كذا فى المحيط ( عالمكيري)