Page 617

جلد سوم ۲۰۴ کتاب لکفاله قیل هو قول الامام واختاره فی الهدایة (معدن واضح و در مختار) سوم ازان سه مسأله این است که بگوید صاحب دین که خلاص شدی ازان مال که تو ضامن شده بآن از طرف فلان و نگفت که نا بمن یعنی نگفت که خلاص شدی برای من گفته است امام ابو یوسف رحمه الله تعالی که این قول او (بریت) مانند قول اول او است که (بریت الی) یعنی اقرار بصا دین است بقبض نمودن انضامن پس رجوع کند ضامن بر ضامن مند و بعض علما گفته که این قول امام ابو یوسف قول امام اعظم است رحمهما الله تعالی و اختیار کرد و است این قول را در کتاب هدایه واجمعوا على انه لو كتب فى الصك بان كتب يبرى الكفيل عن المال التي كفل بها كان قرار بالقبض عملا بالعرف فان العرف بين الناس ان يكتب على الطالب البراءة اذا حصلت الايفاء وان حصلت الابراء لا يكتب الصك عليه اكفايه و فتجيه ورد المحتار و اتفاق کرده اند علما رحمهم الله تعالی برانکه اگر نوشت این قول را در قباله چنانکه نوشت که خلاص شد آن ضامن ازان درم ها ئیکه ضامن شده بود بآن این نوشته او اقرار میشود بقبض نمودن دین خود از جهت عمل نمودن بعرف مردم زیرا که عرف میان مردم چنین که قباله برارت نوشته میشود بر طالب وقتیکه ان ایده حاصل شده باشد بانون مگر حاصل شده باشد با براون نوشته نمیشود بر او وهل كذلك مع غيبة المكفولع حضره وفي جميع ذلك يرجع اليه البيل منذ اتفاقا يسئل هل ارد القبض اولا لانه هو المجمل (هدايه وفتح القدير ورد المحتار) و جمله این احکام مذکوره که قول صاحب دین اقرار است بقبض دین یا اقرار نیست بآن با غائب بودن صاحب دین است و اما با حضور او پس در جمیع آن سه مسألها که ماذکر کنیم رجوع کرده میشود خود او در باره بیان نمودن او مقصود خود را باتفاق علما رحمهم الله تعالی زیرا که وی اجمال کننده است یعنی پرسیده شود ازو که آیا بهمینت خود قبض نمودن حق خود را اراده