Page 580

جلد سوم ۱۶۷ کتاب الكفالة کرده بودم حکم کرده میشود با زادی او بر ان فلان زیرا که مدعی دشنام دعوی کرد برای خود حقی را که حد قذف است و نمیرسد با ثبات حق خود مگر ثابت کردن آزادی خود پس دشنام دهنده محکم دید از طرف فلان غائب که خواجه انغلام است و حکم ازادی ثابت میشود براو وكذا عبك أذون عليه دين فقال الرجل لصاحب الدين انا ضامن لك دينك ان اعتقه مولاه فاعتقه ثم أقام صاحب الدين بينة ان مولاه اعتقه بعد كفالة الكفيل وان كان في قضاء على الغائب وقضاء وقبله كله استحسنا استحسنه علماء ناضيانا للحقوق (فتح القدير) وهمچنین است حکم غلام ماذون که اذن کرده شده باشد در تجارت برای او و براو دین باشد و مردی بگوید بصاحب دین که من ضامن دین تو ام اگر خواجه این غلام ازاد کرد او را پس مولی ازاد کرد او را بعد از ان صاحب دین شاهدان گذرانید که بدرستی خواجه وی ازاد کرده است اوراپس از ضامنی ضامن در نیصورت حکم کرده میشود با زادی غلام بر مولای غائب و انضامن خصم میشود از طرف او اگر چه در نیصورت حکم است بر غائب که خواجه غلامست و حکمت برای غائب که انغلامست و همه اینکه مذکور شد حکم استحسان است قیاس که پیک دانسته اند انرا علماء ما رحمهم الله تعالی از برای انکا سبانی حقوق مردم ولقوت الطالب وقت الشاهدين تواضع مع الرجل ويدعى عليه مثل هذه الكفالة مقر الرجل بالكفالة وينكرانك خيار هذا المدعى على الدين فيقضى به على الكفيل والاصيل نميا جزا الكفيل ان يقبل امال على الانا البحر فقه و در محتار) واگر تر سید طلب کننده حق از مردن شاهد خود متوجه یعنی اتفاق بکند با مردی و دعوی کند بر او مانند این ضامنی را پس اقرار کند آن مرد بضا من بودن خود و منکر شود از اینکه دین بر ضامن دهنده اوست و مدعی شاهدان بگذراند بردین خود پس حکم کرده میشود بان دین بر ضامن و اصل مدیون که ضامن دهنده است و بعد از ان ابرا یکند