Page 538

جلد سوم ۱۳۵ کتاب الکفالة و في نوادر ابن سماعة رحمة الله عن ابي يوسف رحمة الله عليه رجل دعى على رجل الف درهم وضمنها رجل بامر المدعى عليه ودفعها الضامن الى المدعي ثم ان المدعي مع المدعى عليه تصاد قا على انه لم يكن عليه شيئ فالمدعي يد فع ما قبض الى المدعى عليه ثم الضامن يرجع بها على المدعى عليه (عالمگيري) و در نوادر ابن سماعه روایت کرده از امام ابو یوسف رحمها الله تعالی اینکه مردی دعوی نمود هزار درم را بر مردی و کسی ضامن شد بآن هزار درم با مرمدعی علیه و ضامن آن هزار درم را بمدعی داد بعد از ان مدعی با مدعی علیه تصدیق همدیگر نمودند بر اینکه بدرستی این مدعی را بر این مدعی علیه چیزی نبود درین صورت مدعی بدهد بمدعی علیه آنچه قبض کرده بعد از ان ضامن رجوع کند بآن برمدعی علیه و فی المنتقى رجل له على رجل الف درهم فامر الطالب المطلوب ان يضمن عنه رجل لحا حالة او الى اجل قال ابو حنيفة رح ان كانت الالف التي للمر على المامور حالة وضمن المامور عنه الفا الى اجل فللامران يرجع عليه بالف حلت او لم تحل وان كانت الالف التي للآمر مؤجلة فضمن عنه الفا مؤجلة الى مثل ذلك الاجل ثم حلت لم يكن له ان ياخذ، بها (عالمگيري) و مذکورست درکتاب منتقی اینکه مردی را بر مرد دیگر ہزار درم دین بود و طلب کننده حق امر کرد مدیون خود را باینکه ضامن شود از طرف او برای فلان ہزار در مید در حال یاد آیند گفته اما ابو یوسف و اینکه اگرآن جزار که دین بود آمر را بر مامور