Page 478

جلد سوم کتاب الکفالة امهل الحاکم مدة ذها به ومجیئه ان کان الکفیل یرید ان یذهب یستوثق منه بکفیل وان ابی الکفیل ان یذهب یحبسہ القاضی حتی یأتی بہ فان مضت و لم یحضره یحبسہ لتحقق امتناعه عن ایفاء الحق وهذا اذا ثبت عند القا غیبته ببلد أخر بعلم القاضی وببینة اقامہا الکفیل کما فی البزازیة و کافی لحا وان کان غائبا لا یعلم القاضی به لا یوقف علی اثره لا یحبسہ و یکون ذلک بمنزلة المو وکذا ان کان فی الطریق عذر لا یؤاخذ الکفیل (ھدایہ وبحر و کفایہ وفتح ورد المحتار) و اگر مکفول به یعنی کسیکه ضامن داده بنفس خود غائب شد پس مهلت بدهد قاضی ضار او را بمقدار مدۂ رفتن و آمدن و اگر ضامن اراده رفتن بسوی او میکرد وثیقه بگیرد ارمان بضامن دیگر و اگر ابا آورد کفیل از رفتن بسوی او بندی کند قاضی او را تا بیارد او را و اگر آن ماده بگذشت او ضامن حاضر نکرد مکفول به را قاضی بندی کند او را زیرا که تحقق شد اینکرهی منع آورد از وفا نمودن بحق و این مهلت دادن وقتی است که ثابت شد بیاید به نزد قاضی غائب شدن مکفول بهشهر دیگر بعلم قاضی یا بگذشتن شاهدان ضامن چنانکه در فتاوای بزازیه دکافی حاکم الشهید مذکور است و اگر چنین غائب بود که معلوم نبودنشان و اثر اوبندی نکند قاضی او را دو میشود مانند مردن و همچنین اگر در راه عذری بود بسبب درنده یا راه زنان یا غیر ازین گرفته نمیشود ضامن بآن فان ادعی الکفیل علی الدائن ان المدیون غاب و لا یدری و اقام علی ذلک بینة اندفع عنه مطالبة الدائن کما فی المنية (جامع الرموز) پس اگر دعوی نمود ضامن بر طلبکنیزه بحق اینکه ضامن دهنده غائب است و نمیدانم جای او را و گذراینید بر این مدعای خود شاهدان را ۲۰۰