Page 434

جلد سوم ۴۱ كتاب الكفالة من كون الكفيل تاجرا اوما اشبهه من شهوات النفس فلا يلتفت اليه القاضي و من يسكن بيتا او حجرة بكراء فليس بثقة فلو قال لا اجد كفيلا ثقة فالقول قوله ويامر المدعي ان يلازمه كما يلازم الغريم غريمه كذا فى المحيط (عالمكيري) قاضی بگیرد از مدعی علیه ضامن ثقه را وقتیکه طلب كند مدعی انرا و بگوید که مرا گمان حاصرست و ثقه کسی است که معلوم باشد سرای او و یا معلم باشد دکان او که قادر نباشد باینکه پنهان کند خود را و غیر از این که ذکر شد مانند بودن ضامن سوداگر و یا مثل سوداكر از ہوا پرستان پس قاضی التفات نکند اور اوکسیکه سکونت میکند در خانه و یا در حجره بکر ا پس وی ثقه نیست پس اگر مدعی علیه گفت که نیا تم ضامن ثقه راپس معتبر قول اوست و قاضی امر کند مدعی را که ملازمه کند با او چنانکه ملازم میکند صاحب دین با مدیون خود همچنین مذکور است در کتاب محیط وان ادعى الخصم انه مسافرو انكر المدعي ذلك كان القول قول المدعي كذا في فتاوى قاضيخا ( عالمكيري) و اکر مدعی علیه دعوی نمود که مسافرم و مدعی منکر شد از ان درین صورت قول مدعی معتبرست ہمچنین مذکور است در فتاوی قاضیخان ولو قال انا اخرج غدا او قابلته ايام يكفله الى وقت الخروج وان انكر الطالب خروجه ينظر الى زيه او يبعث من يثق به الى رفقائه يسالهم عن ذلك فان قالوا نعم اعد للخروج معنا يكفله الى وقت الخروج كذا فى فسخ الاجارة بعذر السفر كذا فى الخلاصة (عالمكيري) و اگر مدعی علیه گفت که من فردا یا تا سه روز می برایم در ین صورت ضامن بگیرد از وی تا وقت بر آمد نش و اگر طالب منکر شد از بر آمدنش بسفر درین صورت نظر بکند و راستا او یا بفرستند کسی را که برا و اعتماد دارد بر فیقان مدعی علیه که بپرسد از ایشان