Page 356

حصہ سوم ۳۴۹ كتاب الوكالة به دهقانی و قتی که داد زمین را بمردی که کشت کند در ان زمین رشقہ یا چیز از دانه ها را جائیز است و اگر داد آنرا بمردی که بنشاند در آن درختان و نہال خرما را روا نیست و ان وکيله ان يدفع ارضه الي رجل يغرس فيها النخيل فدفعها الي رجل يغرس فيها اشجارا او على العكس لا يجوز كذا في المحيط (عالمكيري) واگر وکیل گرفت دیگر یرا کہ بد به زمین او را بمردی که بنشاند در آن درخت خرمارا و وکیل داد آنر الشخضی که بنشاند در ان درشتها بے غیر درخت خرما یا بر عکس آن جایز نیست این کار همچنین است در محیط و کلى رجلا ان يدفع ارضه مزارعة فدفعها بما لا يتغابن فيه لم يجز والخارج بين الوكيل والمزارع على شرطهما ولا شيئ لرب الارض منه ويضمن رب الارض ما شاء نقضار الارض عالمكيري وکیل کرد مردیرا که بد بد زمین اور ابد ہقانی پس داد انرا با مقدار که بازی خورده نمیشود با نقد ر معینی بغین فاحش عقد مزارعت جایز نیست و حاصل زمین درمیان وکیل مقاتل برقرار شرط ایشان است و نیست هیچ چیز مر صاحب زمین را از حاصل زمین و ضامن بگیرد صاحب زمین هر کدام ایشانرا که رضامے او شو د بنقصان زمين وان لم ينقص الروي قال عامة مشايخنا المزارعة جائزة والخارج بين الوكيل والمزارع ولا شيئ للموكل منه فان دفع بما يتغابن فيه جاز والخارج بين الموكل والمزارع على الشرط وللو كيل قبض نصيب الموكل فان كان البذر من رب الارض ودفع بما يتغابن فيه فرب الارض هو الذي يقبض حصته في رواية المزارعة (عالمكيري) و اگر آن کشت نقصان نرسانیده بود بآن زمین گفته است عامه مشایخ ما بان که عقد دہقانی جایز است و حاصل شرکت در میان وکیل و دهقان و هیچ چیز نیست موکلا را از حاصل میں واگر داد با نقدار که بازی خورده می شد با نقدر مزارعت جایز نیست و حاصل فایده وکیل زمین را بعین فاحش مزاقعت داد